مثل باد سرد پائیز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

رگ و ریشه‌هام سیاه شد

تو تنم جوونه خشکید

اما این دل صبورم

به غم زمونه خندید

آسمون مست جنونی

آسمون تشنۀ خونی

آسمون مست گناهی

آسمون چه رو سیاهی

اگه زندگی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه‌ها می‌خندم

می‌گم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پائیز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

آسمون تو مرگ عشقُ

توی یاخته‌هام نوشتی

توی غم، نامۀ تلخه

که تو سرتا پام نوشتی

من به لحظه شکستن

اگه نزدیک، اگه دورم

از ترحم تو بیزار

خودم سنگ صبورم

آسمون پیشم شکستی

من دیگه رو پا می‌مونم

منُ از تنم بگیری

تو نوشته‌هام می‌مونم

اگه زندگی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه‌ها می‌خندم

می‌گم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پائیز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

آسمون پیشم شکستی

من دیگه رو پا می‌مونم

منُ از تنم بگیری

تو نوشته‌هام می‌مونم